İnsan değil, bir denklemim.

jokersin:

en komik karikatür (bence)

Yiğit Özgür - Resim

allahaşkına.

allahaşkına.

anticode:

Lütfen ama.

anticode:

Lütfen ama.

jelibonia:

jokersin:

ahahahhaha :D

offf :D :D

tahamahatta:

asdasdsadadasd

caglaself:

Ah, bu katı, kaskatı beden bir dağılsa,Eriyip gitse bir çiy tanesinde sabahın!Ya da Tanrı yasak etmemiş olsaKendi kendini öldürmesini insanın!Tanrım,
 Ulu Tanrım, 
Ne bunaltıcı, ne berbat,Ne tatsız, ne boş geliyor bu dünya bana!Ah ne iğrenç, ne iğrenç!
 Bakımsız bir bahçe kiAzgın bitkileri tohuma kaçmış,Pis, kaba ne varsa tabiatta, sarmış içini.
Ne zaman ki yaşamaktan yorulurum,bu tirat gelir aklıma.

caglaself:

Ah, bu katı, kaskatı beden bir dağılsa,
Eriyip gitse bir çiy tanesinde sabahın!
Ya da Tanrı yasak etmemiş olsa
Kendi kendini öldürmesini insanın!
Tanrım,

Ulu Tanrım,

Ne bunaltıcı, ne berbat,
Ne tatsız, ne boş geliyor bu dünya bana!
Ah ne iğrenç, ne iğrenç!

Bakımsız bir bahçe ki
Azgın bitkileri tohuma kaçmış,
Pis, kaba ne varsa tabiatta, sarmış içini.

Ne zaman ki yaşamaktan yorulurum,bu tirat gelir aklıma.

Tumblr paralı paralı diye dalga geçiyorduk da…

Şu postlara dikkat çekme şeysi yapmak için adamlar 1tl istiyor. Hayaldi gerçek oldu.

cappyreklamindakilimon:

1943 - ∞

Şimdi her nerdeysen bu sözlerim sana,
Küçükken işte beş yaşında gibi, senin programını izlerdim hep. Albümün vardı bizde sabah akşam onu dinlerdim, eşlik ederdim sözlerine. Sonra bi gün annem “Barış Manço öldü.” dedi, “Nasıl olabilirdi o hayat dolu insan nasıl ölebilirdi Allahım niçin aldın onu benden ki?” Hayatımda ilk defa beş yaşında gerçekten ağladım, dayak yediğim için ya da düşüp canım yandığı için değil, birini kaybetmiştim hiç dokunmadan,tanıyamadan sevdiğim birini ve bu yüzden içim acıyordu. Bi süre şarkılarını dinlediğimde hep ağladım o günden sonra, senin için hep gözlerim yaşlı dualar ettim. Şimdi hiçbirini hatırlayamıyorum ama Barış Manço’m, ben seni sahiplenmiştim o küçük yaşımda, belki de bana ağlamayı sen öğrettin. Şimdi her nerdeysen umarım orası çok iyidir.

cappyreklamindakilimon:

1943 - 

Şimdi her nerdeysen bu sözlerim sana,

Küçükken işte beş yaşında gibi, senin programını izlerdim hep. Albümün vardı bizde sabah akşam onu dinlerdim, eşlik ederdim sözlerine. Sonra bi gün annem “Barış Manço öldü.” dedi, “Nasıl olabilirdi o hayat dolu insan nasıl ölebilirdi Allahım niçin aldın onu benden ki?” Hayatımda ilk defa beş yaşında gerçekten ağladım, dayak yediğim için ya da düşüp canım yandığı için değil, birini kaybetmiştim hiç dokunmadan,tanıyamadan sevdiğim birini ve bu yüzden içim acıyordu. Bi süre şarkılarını dinlediğimde hep ağladım o günden sonra, senin için hep gözlerim yaşlı dualar ettim. Şimdi hiçbirini hatırlayamıyorum ama Barış Manço’m, ben seni sahiplenmiştim o küçük yaşımda, belki de bana ağlamayı sen öğrettin. Şimdi her nerdeysen umarım orası çok iyidir.